Fallschirmjägergewehr 42 (FG42) to niemiecki karabin niemieckich spadochroniarzy z okresu II wojny światowej, jedyna w historii broni krzyżówka ciężkiego karabinu maszynowego ze snajperką. W początkowym okresie II wojny światowej niemieccy spadochroniarze byli uzbrojeni podobnie jak inne formacje niemieckie. Podstawowym uzbrojeniem były karabinki powtarzalne Kar98k (wersja karabinu Mausera Gew98) uzupełniane przez pistolety maszynowe MP 38 i MP 40. Bronią zespołową były uniwersalne karabiny maszynowe MG 34.

Fallschirmjägergewehr 42 (FG42)
Fallschirmjägergewehr 42 (FG42)

Podstawową wadą tego rodzaju broni (z wyjątkiem pistoletu maszynowego) było to, że niemożliwy był z nią skok na spadochronie. Żołnierze uzbrojeni w karabiny i obsługi karabinów maszynowych skakali wyposażeni tylko w pistolet, cztery Stielhandgranate i nóż. Ich broń była zrzucana w osobnych zasobnikach. Po desantowaniu spadochroniarze musieli odszukać zasobniki i dopiero wtedy mogli rozpocząć walkę.

Pierwsza partia FG42 (oznaczanych w literaturze jako FG42 Model 1 lub FG42/1) (50 sztuk) powstała na początku 1943. Sześć z nich zostało wysłanych do GL/C E-6 na badania. Wyniki prób były niejednoznaczne. Karabiny były zawodne, nietrwałe, w czasie prób miotania granatów nasadkowych jeden ze strzelców został raniony w twarz magazynkiem, także metalowa kolba deformowała się po kilku strzałach granatami. Z drugiej strony FG42 był poręczny i miał niewielką masę.

W wyniku prób dokonano zmian w konstrukcji karabinu  i rozpoczęto produkcję w zakładach Krieghoffa (właścicielem tych zakładów był Göring , który zrobił z siebie idiotę popierając projekt Fallschirmjägergewehr, ale za żadne skarby nie chciał tego przyznać).

Po raz pierwszy FG42 został użyty w czasie akcji odbicia Benito Mussoliniego 12 września 1943. W 1943 karabin został ponownie przeprojektowany. Komora zamkowa FG42/2 była wykonana z deficytowej stali chromoniklowej. Nowy model miał mieć komorę zamkową ze stali węglowej (początkowo planowano użycie stali chromowo-manganowej, ale ta również była materiałem deficytowym). Zmiana materiału komory zamkowej spowodowała znaczne zwiększenie masy karabinu (spadochroniarze zrezygnowali z limitu masy równego 4,15 kg), przy okazji zwiększono masę zamka (zmniejszyła się szybkostrzelność teoretyczna). Zmieniono także konstrukcję większości pozostałych mechanizmów (zmiany były tak duże, że nawet magazynek był niewymienny z wcześniejszymi wersjami).

Ciągłe kłopoty z FG42 spowodowały, że w styczniu 1944 zaproponował dowództwu spadochroniarzy zakończenie programu FG42 w zamian za pierwszeństwo w dostawach MP43 (wczesna wersja StG44). Spadochroniarze byli gotowi przyjąć propozycję, ale znów wtrącił się Göring, dla którego wprowadzenie FG42 do uzbrojenia było sprawą prestiżową.

Łącznie wyprodukowano około 7 000 sztuk karabinów FG42 wszystkich wersji.

Dane techniczne :

  • Kaliber : 7,92 mm
  • Magazynek: pudełkowy , 20 naboów
  • Długość:  940 mm (FG42/2), 975 mm (FG42n/A), 1075 mm (FG42/2 z bagnetem), 1110 mm (FG42n/A z bagnetem)
  • Długość lufy:  502 mm (FG42/2 bez urządzenia wylotowego), 500 mm (FG42n/A bez urządzenia wylotowego)
  • Masa: 4,15 kg (FG42/2 niezaładowany), 4,98 kg (FG42n/A niezaładowany), 4,70 kg (FG42/2 załadowany), 5,44 kg (FG42n/A załadowany)
  • Prędkość wylotowa: 685 m/s
  • Szybkostrzelność: 900 strz./min (FG42/2), 680 strz./min (FG42n/A)
  • Zasięg skuteczny : 500m

Literatura i źródło:

1.Wikipedia

Jeśli posiadają Państwo materiały, które mogą uzupełnić lub wzbogacić artykuł prosimy o kontakt za pomocą formularza kontaktowego